۱- ای‌کاش جرئتش را داشتم که برای خودم زندگی می‌کردم. نه آنچه دیگران از من انتظار داشتند.

این بیشترین افسوسی بود که بانی از این افراد می‌شنید. وقتی پایان زندگی نزدیک است، افراد معمولاً تمامی رؤیاهایی که دنبالشان نرفتند را به یاد می‌آورند.

۲- کاش زیاد کار نمی‌کردم

خیلی از افراد به بانی می‌گفتند که تمرکز زیادی روی پول درآوردن داشتند و این موضوع آن‌ها را از وقت گذاشتن برای همسر و فرزندانشان بازمی‌داشت. وقتی در حال مرگ بودند می‌فهمیدند که وقت گذاشتن برای خانواده خیلی مهم‌تر از بیشتر پول داشتن بود.

۳- ای‌کاش شجاعت بیان احساسات خود را داشتم

خیلی افراد می‌گفتند که اگر بیشتر با احساساتشان صادق بودند، خوشحال‌تر می‌بودند. این افراد احساسات واقعی خود را در خود فرومی‌بردند. به خاطر اینکه از تفکرات دیگران در رابطه با خودشان می‌ترسیدند.

۴- ای‌کاش بیشتر با دوستانم در ارتباط بودم

در آخرین لحظات زندگی، خیلی از افراد به گذشته و دوستی‌هایی که با افراد دیگر داشتند برمی‌گشتند و آرزو داشتند که کاش با دوستانشان قطع ارتباط نمی‌کردند.

۵- ای‌کاش به خود اجازه می‌دادم که بیشتر شاد باشم

خیلی افراد به بانی می‌گفتند که ای‌کاش بیشتر به استقبال تغییر می‌رفتند. شادی یک انتخاب است. برای سال‌های متمادی از الگوهای ثابتی را در زندگی خود پیروی می‌کردند و درها را به روی انتخاب‌های جدیدی که می‌توانست آن‌ها را خوشحال‌تر کند، می‌بستند.

بانی ویر کتابی در رابطه با این پنج افسوس نوشته است؛ به امید آنکه مردم چیزهای زیادی از افراد در حال مرگ برای کامل‌تر کردن زندگی‌شان یاد بگیرند.